در آيه بعد مي‏فرمايد: «وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ يغْضُضْنَ مِنْ ابْصارِهِنَّ وَ يحْفَظْنَ فُروجَهُنَّ» عيناً همان دو تکليف: ترک نظر و پاکدامني (پوشانيدن عورت) را که براي مردان بيان کردم براي زنان هم ذکر فرموده است.

از اينجا به‌خوبي روشن مي‏شود که هدف از اين دستورات رعايت مصالح بشر است؛ خواه زن يا مرد. قوانين اسلام بر پايه تبعيض و تفاوت ميان زن و مرد بنا نشده است و الّا مي‏بايد همه اين تکاليف را براي زن قائل شود و براي مرد هيچ وظيفه‏اي مقرر ندارد.

اگر مي‏بينيم که وظيفه «پوشش» به زن اختصاص يافته است از اين جهت است که ملاک آن مخصوص زن است. چنانکه قبلًا هم يادآوري کرديم زن مظهر جمال و مرد مظهر شيفتگي است. قهراً به زن بايد بگويند خود را در معرض نمايش قرار نده نه به مرد. لهذا با اينکه دستور پوشيدن براي مردان مقرر نشده است عملًا مردان پوشيده‏تر از زنان از منزل بيرون مي‏روند، زيرا تمايل مرد به نگاه کردن و چشم چراني است نه به خودنمايي، و برعکس تمايل زن بيشتر به خودنمايي است نه به چشم چراني. تمايل مرد به چشم چراني، بيشتر زن را تحريک به خودنمايي مي‏کند و تمايل به چشم چراني کمتر در زنان وجود دارد، لهذا مردان کمتر تمايل به خودنمايي دارند. و به همين جهت «تبرّج» از مختصات زنان است.