بسم الله الرحمن الرحیم

بسياري از مردم بي خبر هنگامي كه نام امام چهارم مي برند، لقب بيمار را نيز به آن مي افزايند، و شايد چنين مي پندارند كه آن بزرگوار هماره رنجور و بيمار بوده است، و به همين جهت برخي آن امام گرامي را با چهره ي زرد و روحي افسرده در ذهن خويش ترسيم مي كنند. امّا واقعيت غير از اين است و آنان كه با تاريخ زندگاني آن گرامي آشنايي دارند، مي دانند كه حضرتش در تمام عمر بيمار نبوده و فقط مدت كوتاهي در ايام شهادت پدرش در كربلا بيمار بوده است و در حقيقت خداي بزرگ او را در آن روزها با همين وسيله حفظ فرمود: تا يزيديان از او دست بازدارند، و با ماندن او رشته ي امامت ادامه يابد و آينده ي اسلام و امت تأمين گردد.

اينك متن چند روايت درباره ي بيماري آن حضرت:

در ارشاد مفيد مي خوانيم: شمر با گروهي از سپاهيان به سوي خيمه ها آمد، علي بن الحسين (عليه السلام ) بيمار و بر بستري خوابيده بود. (ارشاد مفيد ص 226)

((تذكرة الخواص)) مي نويسد: علي بن الحسين را چون بيمار بود نكشتند. ص 183

و در طبقات آمده است: پس از شهادت امام حسين (شمر) به سوي علي بن الحسين آمد و او بيمار بود. به همراهان خود گفت: او را هم بكشيد. يكي از همراهان گفت: سبحان الله اين جوان را با اينكه بيمار است و در پيكار هم شركت نكرده بكشيم؟

در اين هنگام عمر سعد رسيد و گفت: به اين زنان و اين بيمار كاري نداشته باشيد.( طبعات ج 5 ص 157)

و برخي نيز نوشته اند: كه بيماري آن حضرت يا اثر آن تا ورود به كوفه ادامه داشته است. جز اين چند روز در هيچ تاريخي ديده نمي شود كه امام سجاد تا پايان عمر يا بيشتر عمر را بيمار بوده باشد. و قرينه هايي در دست است كه آن بزرگوار مانند ساير امامان در سرتاسر زندگي جز چند مورد كوتاه از سلامتي كامل برخوردار بوده و به انجام وظايف امامت اشتغال داشته است.

منبع: نرم افزاری مائده مبلغان